พาแลง

การใส่รองเท้าที่ไม่กัด ...บางทีมันอาจจะไม่ทนก็ได้ เพราะเดินได้ซักพัก ปากมันอาจจะอ้ารับเอาลมร้อนๆ หรือซึมฝนที่เจิ่งค้างบนถนน หรือไม่ก็ส้นหักแบบทรมานใจเอาดื้อๆ

เพราะฉะนั้นจะวางใจอะไรได้ กับ รองเท้า

วิธีการเลือกรองเท้าของเราไม่เหมือนกัน เพื่อนคนหนึ่งเดินทั่วตลาดรองเท้าแต่ก็ไม่เจอคู่ที่ถูกใจ เจอคู่สวยแต่เมื่อลองใส่ดูแล้วทำไมไม่เหมาะกับเราเลยล่ะ ก็ต้องละจากไป สุดท้ายก็ต้องไปเดินย่ำๆ หาต่อไป ต่อไป และต่อไป อาจจะนานสักหน่อยแต่สุดท้ายก็ยังได้แบบที่อยากได้ ถูกใจ และพอดี

ผิดกับเพื่อนอีกคน ที่ใช้วิธีแบบตั้งงบประมาณ และปรับลดสเปกรองเท้าไปตามราคา เปลี่ยนแปลงได้ตามสภาพและความหมาะสม ขอแค่ให้อยู่ในงบที่กำหนด แบบใกล้เคียง สีเพื้ยนได้บ้าง ใส่แล้วสบาย พอดีเท้า ก็ตัดสินใจเลือกเอาทันที

คงเหมือนกับการเลือกคบคน...

คนเราเลือกคบคนกันแบบไหน ตั้งเป้าหมายเอาไว้ ถ้าไม่ใช่แบบที่เราคิดก็เดินเลยผ่านกันไป หรือปรับลดได้ตามสภาพ แต่ทุกคนคงมีเงื่อนไขและกำแพงของตัวเองไว้อยู่แล้ว

ฉันเอง ก็เคยมีเงื่อนไข และกำแพงที่สูงหนาในเรื่องบางเรื่อง แต่แล้ววันหนึ่งมันก็เริ่มเตี้ยลงและเกือบจะเรียบต่ำติดพื้น จนบางทีคนที่ข้ามไปมาเหยียบย่ำให้มันเลอะเทอะ แต่ก็ล้างมันไปได้ด้วยน้ำที่หมั่นรดล้าง เจือจางไป

เป็นเช่นนี้เสมอมา...

การได้รู้จักคน 1 คน มักจะทำให้เราได้เพื่อนเพิ่มมา 10 คนเสมอ คงเหมือนกับเราซื้อรองเท้ามือสองคู่แรกที่เราชอบในราคา 60 บาท เราจะได้ส่วนลดในคู่ต่อๆ ไป

เพราะฉะนั้นคงไม่เสียเวลาหรอกที่ได้รู้จักคนคนหนึ่ง ดีแค่ไหนแล้วที่ได้รู้จัก และคุ้มแค่ไหนแล้วที่ได้เพื่อนใหม่มาอีกตั้ง 10 คน

รองเท้าที่ดอกยางเลือนเพราะเดินทางมาไกล ไม่แปลกหรอกที่วันหนึ่งมีความรู้สึกว่าอยากถอดทิ้งและหาคู่ใหม่มาสวมแทน แต่ขอแค่อย่าลืมว่ารองเท้าคู่นี้พาเราเดินย่ำที่ไหนมาบ้าง

รอยเท้าจากรองเท้าคู่เดิม อาจจะถูกลมพัดดินกลบร่องรอยเก่าเสียแล้ว แต่ความทรงจำในทางเดิน หวังว่ามันจะแจ่มชัดในใจ...